آشنــاي غريبـــه

آورده‌اند كه شيخ جنيد بغداد به عزم سير از شهر بغداد بيرون رفت و مريدان از عقب او.... شيخ احوال

 بهلول را پرسيد.

گفتند او مردي ديوانه است.

گفت او را طلب كنيد كه مرا با او كار است. پس تفحص كردند و او را در صحرايي يافتند.

شيخ پيش او رفت و سلام كرد.

بهلول جواب سلام او را داده پرسيد چه كسي هستي؟ عرض كرد منم شيخ جنيد بغدادي.

فرمود تويي شيخ بغداد كه مردم را ارشاد مي‌كني؟ عرض كرد آري..

بهلول فرمود طعام چگونه ميخوري؟

عرض كرد اول «بسم‌الله» مي‌گويم و از پيش خود مي‌خورم و لقمه كوچك برمي‌دارم، به

طرف راست دهان مي‌گذارم و آهسته مي‌جوم و به ديگران نظر نمي‌كنم و در موقع خوردن از

ياد حق غافل نمي‌شوم و هر لقمه كه مي‌خورم «بسم‌الله» مي‌گويم و در اول و آخر دست

مي‌شويم..

بهلول برخاست و دامن بر شيخ فشاند و فرمود تو مي‌خواهي كه مرشد خلق باشي در صورتي

كه هنوز طعام خوردن خود را نمي‌داني و به راه خود رفت.

مريدان شيخ را گفتند: يا شيخ اين مرد ديوانه است. خنديد و گفت سخن راست از ديوانه

بايد شنيد و از عقب او روان شد تا به او رسيد.

بهلول پرسيد چه كسي هستي؟

جواب داد شيخ بغدادي كه طعام خوردن خود را نمي‌داند.

بهلول فرمود: آيا سخن گفتن خود را مي‌داني؟

عرض كرد آري...

سخن به قدر مي‌گويم و بي‌حساب نمي‌گويم و به قدر فهم مستمعان مي‌گويم و خلق را به

خدا و رسول دعوت مي‌كنم و چندان سخن نمي‌گويم كه مردم از من ملول شوند و دقايق علوم

ظاهر و باطن را رعايت مي‌كنم. پس هر چه تعلق به آداب كلام داشت بيان كرد.

بهلول گفت گذشته از طعام خوردن سخن گفتن را هم نمي‌داني..

پس برخاست و برفت. مريدان گفتند يا شيخ ديدي اين مرد ديوانه است؟ تو از ديوانه چه

توقع داري؟ جنيد گفت مرا با او كار است، شما نمي‌دانيد.

باز به دنبال او رفت تا به او رسيد.

بهلول گفت از من چه مي‌خواهي؟ تو كه آداب طعام خوردن و سخن گفتن خود را نمي‌داني،

آيا آداب خوابيدن خود را مي‌داني؟

عرض كرد آري... چون از نماز عشا فارغ شدم داخل جامه‌ خواب مي‌شوم، پس آنچه آداب

خوابيدن كه از حضرت رسول (عليه‌السلام) رسيده بود بيان كرد.

بهلول گفت فهميدم كه آداب خوابيدن را هم نمي‌داني.

خواست برخيزد جنيد دامنش را بگرفت و گفت اي بهلول من هيچ نمي‌دانم، تو

قربه‌الي‌الله مرا بياموز.

بهلول گفت: چون به ناداني خود معترف شدي تو را بياموزم.

بدانكه اينها كه تو گفتي همه فرع است و

اصل در خوردن طعام آن است كه لقمه حلال بايد و اگر حرام را صد از اينگونه آداب به

جا بياوري فايده ندارد و سبب تاريكي دل شود.

جنيد گفت: جزاك الله خيراً! و

ادامه داد:

در سخن گفتن بايد دل پاك باشد و نيت درست باشد و آن گفتن براي رضاي خداي باشد و اگر

براي غرضي يا مطلب دنيا باشد يا بيهوده و هرزه بود.. هر عبارت كه بگويي آن وبال تو

باشد. پس سكوت و خاموشي بهتر و نيكوتر باشد.

و در خواب كردن اين‌ها كه گفتي همه فرع است؛ اصل اين است كه در وقت خوابيدن در دل

تو بغض و كينه و حسد بشري نباشد

محبّت از امور جايگزين ناپذير است. چند وقت پيش يك نامه‌اي را دريافت كردم كه دختر خانمي نوشته بود، من

غبطه مي‌خورم به دختر خاله ام كه مي‌بينم پدرش او را مي‌بوسد. دوستش دارد، محبّتش مي‌كند. امّا دريغ از يك بوسه‌اي كه باباي ما به ما داشته باشد.

يكي از توصيه‌هايي كه حضرت آيت الله بهجت (اعلي الله مقامه) داشتند اين بود كه مي‌فرمودند: به خانه كه مي‌رسيد كتاب‌ها را بگذاريد پشت در ولي مواظب باشيد كه ندزدند! يعني طوري نشود كه وقتي به خانه مي‌رويد، تازه بخواهيد چيزي بنويسيد و كتابي بخوانيد و بند كتاب و كامپيوتر و ... بشويد؛ اشتباه است، ديگر الآن بايد يك وقتي را بگذاريد براي زن و فرزند و اهل خانه.

روزي حضرت ايشان برنامه بنده را تقرير كرده و فرمودند: "شما سحر از خانه مي‌آيي بيرون و به نماز و حرم مي‌روي، و برمي‌گردي خانه و صبحانه مي خوري و بعد سر درس و كار تا ظهر؛ ظهر هم نماز ‌خوانده و برمي‌گردي منزل ناهار را مي‌خوري؛ اگر وقت خواب باشد نيم‌ساعت هم مي‌خوابي، بعد دو مرتبه مي‌روي بيرون سركار و درس تا غروب،‌ غروب هم نماز را مي‌خواني." تازه بعدش ما مي‌رفتيم كتابخانه و گاهي اوقات درس‌هاي فوق‌العاده مي‌رفتيم،‌ حدود ساعت 10 به خانه برمي‌گشتيم.

معمولاً امثال ماها كمتر به اين امر توجه مي‌كنيم، زن و بچّه را رها مي‌كنيم به حال خودشان، و خودمان را مديون اين‌ها مي‌كنيم. نبايد غافل شد از اين كه اگر پول كمتر باشد،‌ زندگي مي گذرد؛ ولي زن، دختر و پسر آدم، كمبود محبّت را از كجا جبران كنند؟ در خانه چه كسي را بايد بزند و بگويد محبّت مي‌خواهم؟ اگر مابه موقع و اندازه به زن و فرزندان محبّت ابراز نداريم، بايد عوارض پس از آن را پذيرا باشيم. پول و امور مادي را مي توان از خويشان، صندوق و يا كسي قرض گرفت، امّا محبّت را هيچ كس جز مرد و زن نسبت به فرزندان و مرد نسبت به همسر نمي تواند جبران كند. پس بايد آدم مواظب باشد كه حق همسر و فرزندانش بخاطر اين كه چيزي را كسب و يا جبران كند، ضايع نسازد. محبّت از امور جايگزين ناپذير است. چند وقت پيش يك نامه‌اي را دريافت كردم كه دختر خانمي نوشته بود، من غبطه مي‌خورم به دختر خاله ام كه مي‌بينم پدرش او را مي‌بوسد. دوستش دارد، محبّتش مي‌كند. امّا دريغ از يك بوسه‌اي كه باباي ما به ما داشته باشد. تنها حواس او به رفتار ما در منزل معطوف است. او همه ما را خسته كرده و پيوسته مي گويد بكن! نكن!... .